Η Φωτό Μου

Καθημερινά... με τον Πάνο Αϊβαλή // Επικοινωνία στο email: arkadikovima@gmail.com

et in Arcadia ego



"Χαίρε Ω Χαίρε Ελευθερία" Δ. Σολωμός
28η Οκτωβρίου 1940 - 28η Οκτωβρίου 2017
Τιμούμε τους μαχητές φαντάρους που πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο, δίνοντας και την ζωή τους στην ιδέα της Ελευθερίας.... Στην μνήμη του Παναγιώτη του Πέτρου Τσαρμπού [από την Καρύταινα] που γύρισε λαβωμένος στο πόδι από το μέτωπο. Αιωνία του η μνήμη.....

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Ανοιχτή Πρόσκληση στο Παγκόσμιο Παναρκαδικό Συνέδριο στην Τρίπολη, 21 -28 Ιουλίου, 2018

Στην Τρίπολη θα συναντηθούν φέτος οι Απόδημοι Αρκάδες


Ομογενείς Αρκάδες, απόδημοι από όλο τον κόσμο, θα συγκεντρωθούν στα πάτρια χώματα

Στην Τρίπολη θα γίνει φέτος το 9ο Παγκόσμιο Συνέδριο των Αρκάδων από τις 21-28 Ιουλίου 2018, από το Παγκόσμιο Παναρκαδικό Συμβούλιο – Ένωση Ομοσπονδιών σε διοργάνωση με τις Διοικητικές Αρχές της Αρκαδίας.
Ομογενείς Αρκάδες, απόδημοι από όλο τον κόσμο, θα συγκεντρωθούμε στα πάτρια χώματα, στα μέρη εκείνα που πρωτοπερπατήσαμε και είδαμε τον ήλιο και τον καθαρό ουρανό, πίσω από τις ψηλές και δαντελωτές κορυφές του Πάρνωνα και του Μαινάλου.
Θα γίνουν τοποθετήσεις από διακεκριμένους επιστήμονες, Αρκάδες και μη και θα αναπτυχθεί ο διάλογος με τους παρευρισκομένους και τους ντόπιους για θέματα που αγγίζουν την υγεία, την νεολαία, τον πολιτισμό και την γλώσσα, την οικολογία και τον τουρισμό, την οικονομία και το εμπόριο και πολλά άλλα.
Με όλα αυτά θα αναζητήσουμε τις γέφυρες διασύνδεσης με εμπειρίες και δοκιμασμένες γνώσεις από όλο τον κόσμο. Θα συναντήσουμε τα αδέλφια μας Αρκάδες που ζούν και προοδεύουν σε μακρινές χώρες με το πρόσχημα της κοινής καταγωγής και της πνευματικής επαφής που ξεκουράζει και καλλιεργεί την συνέχεια.
Ιδιαίτερη βαρύτητα θα δοθεί στον ρόλο της νεολαίας και στην ανά τον κόσμο ανάγκη της συνέχισης της Ελληνικής και Αρκαδικής γενιάς. Η λογοτεχνική ανάπτυξη και διατήρηση της ιστορικής μας καταγωγής από απόδημους Αρκάδες θα αποτελέσει μεγάλο ενδιαφέρον στους συνέδρους διότι οι Αρκάδες δεν προοδεύουν μόνο στον οικονομικό και επαγγελματικό τομέα αλλά, ιστορικά, εκπολιτίζουν και μεταδίδουν τον πολιτισμό τους όπου να βρίσκονται.
Το Παγκόσμιο Παναρκαδικό Συμβούλιο θα μας αναγγείλλει σύντομα την Θεματολογία καθώς και τις απαραίτητες λεπτομέρειες που απαιτούνται για την ομαλή διεξαγωγή του Προγράμματος τις οποίες θα τις ανακοινώσουμε μόλις τις λάβουμε.
Απευθύνουμε ανοιχτή πρόσκληση σε όλες και όλους τους Αρκάδες και τους φίλους μας που θα βρίσκονται στην Ελλάδα τον Ιούλιο μήνα να λάβουν μέρος στο σπουδαίο και ενδιαφέρον Παναρκαδικό γεγονός. Όλες οι εκδηλώσεις (ομιλίες/ παρουσιάσεις κ.α.) θα γίνουν στο Πνευματικό Κέντρο της Τρίπολης και η είσοδος είναι ελευθέρα για κάθε ενδιαφερόμενο.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αποτανθείτε:
Μελβούρνη, Δημήτρη Αλεξόπουλο τηλ. 0407887725
Σίδνευ, Χρήστο Τσιμόγιαννη τηλ. 0411622844
Αδελαΐδα, Κώστα Φράγκο, τηλ. 0419858920

Δημήτρης Αλεξόπουλος
Πρόεδρος
Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Αυστραλίας

* από το: NeosKosmos

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΒΥΤΙΝΑ - Στην καρδιά του Μοριά, η πέτρα ταιριάζει με το φρόνημα των ανθρώπων…

  ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ 

          
 Με τον φωτογραφικό φακό 
της Ευαγγελίας Αποστολοπούλου- Μάγειρα *




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ  ΣΤΗ ΒΥΤΙΝΑ
Στα 1040 μέτρα υψόμετρο, σε μια ορεινή κοιλάδα του Μαίναλου, βρίσκεται η Βυτίνα. Περιδιαβαίνοντας στα δρομάκια της, συναντώ πανέμορφα σπίτια, της παραδοσιακής πελοποννησιακής αρχιτεκτονικής. Ανασαίνω βαθιά και νιώθω το εξαιρετικό κλίμα της περιοχής, όπου κάποτε βρίσκονταν σανατόρια. Η Βυτίνα που πυρπολήθηκε επτά φορές στην τουρκοκρατία, διατηρεί πανέμορφα πετρόχτιστα σπίτια. Στα χέρια των Αρκάδων μαστόρων, η πέτρα γίνεται τέχνη, δένοντας την λιτή της γραμμή με το ορεινό τοπίο. Το «ανωγοκάτωγο μακρινάρι», όπως λεγόταν, με την οικογένεια να διαμένει στον επάνω όροφο και στο κατώι να είναι ο στάβλος, είναι αυστηρά απλό και λειτουργικό. Το βλέμμα μου σταματά στα χαγιάτια, στις πόρτες και στα παράθυρα. Στην καρδιά του Μοριά, η πέτρα ταιριάζει με το φρόνημα των ανθρώπων…

VITINA, ARCADIA, GREECE
At 1040 meters above sea level, Vitina is located in a plateau of Mainalos mountain. Walking in the village, I can see beautiful houses, which were built accord the traditional Peloponnesian architecture. I take a deep breath feeling the exceptional climate of that area where sanatoriums were once.In Vitina, which was burned seven times during the ottoman occupation, beautiful builtstone houses are maintained. On the hands of Arcadian stonemasons, stone became art, connecting its minimal line with the mountainous landscape. The "anokatogo makrinari", as it was called, where family was living on the upper floor and the ground floor being the stable, is strictly simple and functional. My gaze stops in the "hagiatia", doors and windows. In the heart of Morea, the stone fits in people's resistance.























Φωτο-Γραφή

“ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ”

         ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ & ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ      
Γράφει ο Γιάννης Γκλάβατος

«(…) μόλις δεκαεξαετής ούσα να καταστή επί τοσούτον πολύφρενος, περιζήτητος και ναζού, ώστε άλλοτε μέν μέ τά θέλγητρά της να κατακτά κόσμον και εραστάς, άλλοτε δε με τινάς ιδιοτροπίες της να κάμη τινάς ολίγον αθύμους».                    
                                                           (Νέα Υόρκη 1909)
(Δεν είναι χαρακτηρισμός για νεαρή γυναίκα αλλά για νεαρή εφημερίδα). 
Από το 1880 αρχίζει, με αργούς ρυθμούς στην αρχή, το φαινόμενο της μετανάστευσης από την Ελλάδα προς την Αμερική.
Χρόνια δύσκολα, δίσεκτα σκληρά σαν κοφτερές πέτρες και όμως… άνθιζε η αγάπη σαν το λουλούδι που βγαίνει μέσα από τον βράχο. Μαζί ακολουθούσε- κατά κανόνα- και η πρόοδος.
Χρόνια της ομαδικής μετοικεσίας που εμείς τα πληροφορούμαστε μέσα από αναφορές βιβλία ταινίες και μάλλον αδυνατούμε να νοιώσουμε τα αισθήματα των ανθρώπων αυτών, που σχεδόν πεταμένοι στα αμπάρια και τα καταστρώματα των πλοίων με μια μοναδική χειραποσκευή ένα μπογαλάκι , λίγα δολάρια και ένα εισιτήριο τρίτης θέσης ταξίδευαν για βδομάδες. Κάποιοι από αυτούς τολμούσαν και ονειρεύονταν. Διέπλεαν τον ωκεανό σφίγγοντας τα δόντια ελπίζοντας και χαμογελώντας με χιούμορ, ίσως γιατί δεν γινόταν και αλλιώς. Δεν θέλω να πιστέψω ότι το φαινόμενο της αποδημίας κάνει ξανά και έντονα την εμφάνισή του.
Δεν θέλω αλλά…
Σιγά σιγά και μετά τα πρώτα βάσανα των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική, αμβλύνθηκαν οι δυσκολίες λειάνθηκε και καλυτέρευσε η καθημερινότητά τους. Άρχισαν να οργανώνονται οι πρώτες ελληνικές συνοικίες, κοινότητες και επαγγελματικές οργανώσεις. Σχολεία έκαναν την εμφάνισή τους, εκκλησίες για να ασκούν τα λατρευτικά τους καθήκοντα και σε γενικές (και ειδικές) γραμμές, οτιδήποτε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν εφαλτήριο για ανέλιξη, δράση πληροφόρηση και ενημέρωση ήταν το προσδοκώμενο και ζητούμενο.   Η «ζήτηση» και προσδοκία αυτή που πήγαζε από την ευρύτερη οικογένεια, την ομογένεια δηλαδή, πού συνεχώς μεγάλωνε και αποκτούσε ποιότητα «γέννησε» τις πρώτες ελληνικές εφημερίδες1 της Αμερικής. Θα αναφερθούμε σε αυτές που πρώτες εμφανίστηκαν εντελώς συνοπτικά.


Βοστώνη και σωτήριο έτος 1892 λοιπόν εκδίδεται η πρώτη ελληνική εφημερίδα στην Αμερική. Τίτλος αυτής: «Νέος Κόσμος».Ιδρυτής, εκδότης, διευθυντής αλλά και συντάκτης ο Κωνσταντίνος Φασουλαρίδης. Ο ιδρυτής της έλκει την καταγωγή του από την Νίσυρο. Έφτασε στην Βοστόνη το 1889.Έχει σπουδάσει στην Μεγάλη του Γένους Σχολή, δίδαξε σε ελληνικά σχολεία, άσκησε για βραχύ χρόνο δημοσιογραφία στον «Νεολόγο» της Κωνσταντινούπολης. Πραγματοποίησε σπουδές επίσης στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Η εφημερίδα σταματά την κυκλοφορία της μετά από λίγους μήνες.

Νέα Υόρκη 1894 (3 Μαρτίου), κάνει την εμφάνισή της για πρώτη φορά η εφημερίδα με τίτλο «Ατλαντίς».
Σε έντυπη αναφορά (Νέα Υόρκη 1909) για την εφημερίδα διαβάζουμε: «Αύτη γεννηθήσα τον Μάρτιο του 1894(…) και επέπρωτο μόλις δεκαεξαετής ούσα να καταστή επί τοσούτον πολύφρενος, περιζήτητος και ναζού, ώστε άλλοτε μέν με τα θέλγητρά της να κατακτά κόσμον και εραστάς, άλλοτε δε με τινάς ιδιοτροπίες της να κάμη τινάς ολίγον αθύμους.(…)Η πλουσιοτέρα καθ΄ύλης, η έχουσα την μεγαλυτέρα κυκλοφορίαν και τα περισσότερα κέρδη έξ όλων των Ελληνικών εφημερίδων των εκδιδομένων εν τη υδρογείω σφαίρα και η διατηρούσα τα μεγαλείτερα(sic) γραφεία μετά των ταχυπιεστηρίων στοιχειοθετικών και στοιχειοχυτικών μηχανών(…) υπάρχουν 4 μηχαναί στοιχειοθετικαί «Monotype», ένα μέγα ηλεκτροκίνητον ταχυπιεστήριον κατασκευασθέν εν Battle Greek Mich και πλείστα άλλα μηχανήματα κλπ(…)από του έτους 1905(…) ήρξατο αποδίδουσα κέρδη(…) εξαπέστηλε μέχρι τούδε διά δημοσίων εράνων το μεγαλείτερον(sic) ποσόν υπέρ εθνικών σκοπών, όπερ έθασε τας 500 χιλιάδας δραχμών ήτοι διά τούς σεισμούς Ζακύνθου 3 χιλ. δολ. Υπέρ της Κρήτης 2.400 δολ. Κατά τον πόλεμον του 1897(…) 25 χιλ. δολ., υπέρ των προσφύγων τη κ. Ζαλτάνου περί τας 3 χιλ. δολλάρια(…) τω Πατριάρχη 15 χιλ. δολλάρια, υπέρ του πολεμικού σκάφους 38 χιλ. μέχρι σήμερον.»2
Την εφημερίδα ιδρύει ο εκ Σύρας ορμώμενος Σόλων Βλαστός.Ο Βλαστός έφτασε στην Αμερική το 1873 στην ηλικία των είκοσι χρόνων. Υπάρχουν αναφορές που τον χαρακτηρίζουν ως: «…γόνος ών αρίστης Βυζαντινής Οικογένειας…».
Υπάρχουν όμως και αναφορές που κάνουν λόγο για ένα Βλαστό που λειτουργούσε ως μονοκράτορας (όντας χωρίς ουσιαστικά ανταγωνιστική εφημερίδα για πολλά χρόνια), υποδαυλίζοντας πολιτικά πάθη και έχοντας δικούς του ανθρώπους παντού, προσπαθώντας να ελέγχει την ελληνική μειονότητα σύμφωνα με τις προσωπικές του αντιλήψεις.
Οξύνους εύστροφος, νοήμων με μυαλό που μάθαινε γρήγορα αλλά και με φυσικό προφανώς χάρισμα στις επιχειρήσεις, είχε μεγάλη όρεξη προς εργασία. Όπως συμβαίνει κάποιες φορές, είχε τα απαραίτητα ταλέντα τα καλλιέργησε εντατικά και βρέθηκε στο κατάλληλο περιβάλλον ( ή το κατάλληλο περιβάλλον τον βρήκε) την χρονική στιγμή που έπρεπε. Δεν άργησε να πετύχει. Στην αρχή εργάστηκε ως ναυλομεσίτης ταξιδιωτικός πράκτορας. Σύντομα στράφηκε στο εμπόριο εισαγωγών και εξαγωγών δημιουργώντας γρήγορα κέρδη. Η ιδέα περί εφημερίδας ξεκίνησε με πολύ απλό τρόπο, όπως άλλωστε συμβαίνει με πολλές λαμπρές ιδέες στις επιχειρήσεις, στις τέχνες, στα γράμματα ακόμη και στην επιστήμη.
Κάποιες φορές η απλότητα και η παρατήρηση ανάβουν την σπίθα της δημιουργίας και της καινοτομίας.
Προς αρωγή φίλων, πελατών και γενικά των Ελλήνων με τους οποίους συναναστρεφόταν επαγγελματικά και κοινωνικά, επικολλούσε έξω από τον τοίχο του γραφείου του κείμενα ενημερωτικά στην ελληνική γλώσσα, γραμμένα στην γραφομηχανή. Τα βάφτισε «δελτία κινήσεως». Με τον καιρό αυτά έγινα πιο αναλυτικά, πιο στοχευμένα, πιο εξειδικευμένα. Άρχισαν να έχουν σημαντικές πληροφορίες και αναγκαίες για τούς μετανάστες: π.χ. αφίξεις ελληνικών πλοίων, ονοματεπώνυμα νεοφερμένων, συστάσεις για όσους αναζητούσαν εργασία, γεγονότα από την πατρίδα, πληροφορίες για τις εκεί κοινότητες. Το όλο θέμα διαδόθηκε και αρκετός κόσμος έφτανε για να μάθει, να ρωτήσει, να ενημερωθεί, να βρει φίλους συγγενείς αφεντικό έστω και παρέα. Η σπίθα άστραψε, γέννησε την ιδέα και η ιδέα την πράξη: τα δελτία θα τα εξέδιδε και θα τα πουλούσε.
Από το 1905 η εφημερίδα αποκτά καθημερινή έκδοση. Πολλοί ομογενείς βλέποντας την επιτυχία του Βλαστού, τον μιμήθηκαν και κατόπιν αυτού βλέπουμε πάμπολλες εκδόσεις εφημερίδων 3 και περιοδικών. Πανσπερμία θα λέγαμε αλλά και ολιγοζωία αυτών.
«Ατλαντίς» και ο «Εθνικός Κήρυξ» είναι οι μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες που εκδόθηκαν στην Αμερική. Μονοπώλιο για μακρά περίοδο η «Ατλαντίς» ανέστειλε την έκδοσή της το 1972.
Έτος 1900. Νέα Υόρκη. Εκδίδεται από τον έμπορο Ιωάννη Μπούρα η εφημερίδα «Θερμοπύλαι». Ο Μπούρας κατάγεται από την Σπάρτη. Όπως διαβάζουμε σε σχετικές αναφορές της εποχής η εφημερίδα εξυπηρέτησε πολλούς εθνικούς και κοινωνικούς σκοπούς, έκανε εράνους, βοήθησε πολλούς ομογενείς υπερασπίζοντας τις θέσεις τους. Είχε ζωή τουλάχιστον δώδεκα ετών. Τελικά πουλήθηκε στην εφημερίδα «Πανελλήνιον».
Εφημερίδα «Σημαία». Νέα Υόρκη. Υπάρχει αναφορά ότι είναι η τρίτη ελληνική εφημερίδα που εκδόθηκε στην Νέα Υόρκη. Εκδότης της αναφέρεται ξανά ο Κωνσταντίνος Φασουλαρίδης. Η εφημερίδα δεν πήγε και τόσο καλά.
Εφημερίδα «Ταχυδρόμος της Αμερικής». Νέα Υόρκη. Εβδομαδιαία στην αρχή, τρεις φορές την εβδομάδα αργότερα. Ιδιοκτήτης ο έμπορος Παναγάκης. Διευθυντής ο Αθ. Αργυρός (αργότερα ιδιοκτήτης και διευθυντής της εφημερίδας «Αθηνά»). Έριδα μεταξύ ιδιοκτήτη και διευθυντή οδηγούν σε αποχώρηση του τελευταίου. Νέος διευθυντής σύνταξης αναλαμβάνει ο Βεν. Βενετσανάκης γεν. γραμματέας της «Πανελληνίου Ενώσεως». Η εφημερίδα δεν άντεξε για πολύ.
Έτος 1908. 25η Μαρτίου. Νέα Υόρκη. Εμφάνιση της εφημερίδας «Η Πανελλήνιος». Μετοχική πράξη 25.000 δολαρίων εγκρίνεται από την πολιτεία της Ν. Υόρκης και η εφημερίδα (εταιρική) ξεπροβάλλει. Την διοικούσα θέση αναλαμβάνει ο Σωκράτης Ξανθάκης. Ο Ξανθάκης ήταν στέλεχος αρκετά χρόνια της εφημερίδος «Ατλαντίδας» του Βλαστού και επί μακρόν αρχισυντάκτης της. Η συνεργασία με τον Βλαστό λύθηκε το 1908. Η εφημερίδα αρχικά κυκλοφορούσε 3 φορές την εβδομάδα. Στις 16 Οκτωβρίου 1908 γίνεται ημερήσια. Έχει βιβλιοπωλείο, ιδιόκτητα μηχανήματα και πραγματοποιεί εκδοτικές εργασίες(το ίδιο βέβαια και η «Ατλαντίς»). Η εφημερίδα αγοράζει το 1908 τον τίτλο και την περιουσία της εφημερίδας «Θερμοπύλαι». Οι δύο εφημερίδες είναι άκρως ανταγωνιστικές. Τόσο ανταγωνιστικές που ίσως ξεπερνούν κάποιες φορές τα όρια. Αλλά… έτσι είναι οι πόλεμοι.. Τελικά το 1911(τρία χρόνια μετά την έκδοση της) η εφημερίδα παύει να υφίσταται.
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
  1. Σύμφωνα με στατιστικά δεδομένα του Common Council for American Unity, που δημοσιεύθηκαν τον Οκτώβρη του 1943, τον ελληνόφωνο τύπο των ΗΠΑ αποτελούσαν τότε 2 ημερήσιες εφημερίδες, με συνολική κυκλοφορία 28.632 φύλλα, 5 εβδομαδιαίες ή δεκαπενθήμερες με συνολική κυκλοφορία 34.496 φύλλα, 2 άλλες εφημερίδες που εκδίδοντο σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα με συνολική κυκλοφορία 5.300 φύλλα, 4 εβδομαδιαία ή δεκαπενθήμερα περιοδικά και 17 άλλες περιοδικές εκδόσεις, με άγνωστα στοιχεία κυκλοφορίας. Οι εκδόσεις αυτές κυκλοφορούσαν, κυρίως, στη Νέα Υόρκη, στην Ουάσινγτον, στο Σικάγο, στον Αγιο Φραγκίσκο, στη Βοστώνη, στο Λόουελ, στο Πίτσμπουργκ και στο Λος Αντζελες. Πηγή: Γενική Γραμματεία Αποδήμου Ελληνισμού.
  2. Και μια απορία του γράφοντα: Παρόμοιες («καθαρές» βέβαια)       πρωτοβουλίες, ειδικά σήμερα με την κρίση που μας μαστίζει, δεν θα μπορούσαν να ληφθούν από τα ΜΜΕ; Πρωτοβουλίες για όλους αυτούς πού έχουν -αποδεδειγμένα- ανάγκη και χρειάζονται βοήθεια. Π.χ. αστέγους, ηλικιωμένους με πενιχρή ή και καθόλου σύνταξη, ανασφάλιστους, νέους πού δεν έχουν χρήματα να σπουδάσουν, ανέργους που δεν μπορούν να βιοπορήσουν την οικογένειά τους κ.τ.λ. κ.τ.λ;

  3. Ιστορικοί λόγοι μας υποχρεώνουν να παραθέσουμε ένα μικρό κατάλογο με τις πιο κύριες τουλάχιστον (αν και ο αριθμός αυτών που εκδόθηκαν κατά καιρούς είναι αρκετά μεγαλύτερος), ελληνικές εφημερίδες που εκδόθηκαν ως το 1945. Νέα Υόρκη: «Ατλαντίς» 1894, «Θερμοπύλαι» 1900, «Πανελλήνιος Εφημερίς» 1908, «Εθνικός Κήρυξ» 1915, «Εμπρός» 1923, «Ορθόδοξος Παρατηρητής» 1924, «Ελληνοαμερικανικόν Βήμα» 1941, «Ελεύθερος Τύπος» 1943. Ουάσιγκτον: «Κόσμος» 1942. Σικάγο: «Ελλάς» 1902, «Ελληνικός Αστήρ» 1904, «Αθηνά» 1905, «Λοξίας» 1907, «Θεσσαλονίκη» 1913, «Καθημερινή» 1921, «Ταχυδρόμος» 1924, «Ελληνικός τύπος» 1929, «Εθνικός φρουρός» 1945. Αγιος Φραγκίσκος: «Ειρηνικός» 1906, «Προμηθεύς» 1906, «Καλιφόρνια» 1907, «Τηλέγραφος» 1922. Βοστώνη: «Νέος Κόσμος» 1892. Πίτσμπουργκ: «Έλεγχος» 1905, «Ένωσις» 1908, «Νέος Κόσμος» 1922. Λόουελ: «Μετανάστης» 1905, «Πατρίς» 1925. Ντηντρόιτ: «Το Βήμα» 1927, «Αθηνά» 1931. Λός Άντζελες: «Κόσμος» 1931.



Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Η γιαγιά με την ρόκα

Maria Giannakopoulou
Ορεινή Αρκαδία



Η ΡΟΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΡΑΧΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΑ ΞΑΣΜΕΝΗ ΤΟΥΛΟΥΠΑ... 
( το σφοντηλι λείπει )...
Η ΓΙΑΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗΣ ΓΝΕΘΕΙ ....


Φίλιππος Καρβελάς: Στην αναρτημένη φωτογραφία φαίνεται η γιαγιά με την ρόκα, την τουλούπα με το μαλί και το νήμα που έχει στο αδράχτι, το σφοντήλι δεν υπάρχει. Το σφοντήλι είναι αντικείμενο από ξύλο,στρογγυλό ειδικά κατεργασμένο ελαφρώς καμπυλωτό από πάνω, με μια τρύπα στη μέση. Το προσαρμόζουν στο αδράχτι για να γίνεται καλύτερο και ευκολότερο το στρίψιμο του νήματος.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

"ΖΩΝΗ (1810-2010) - 200 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ" - Θυμάμαι τη Ζώνη των παιδικών μου χρόνων,


Zacharoula Gaitanaki
ΖΩΝΗ  ΑΡΚΑΔΙΑΣ




Καλή σας μέρα, ξεχωριστοί διαδικτυακοί μου φίλοι. Να έχετε μια όμορφη και δημιουργική ΤΕΤΑΡΤΗ.

Κάθομαι στην πλατεία του χωριού μου, ένα ήσυχο πρωινό, η ταβέρνα είναι κλειστή, ο καιρός καλός, φυσάει ένα απαλό αεράκι που φέρνει μυρωδιές από τα δυο πλατάνια και τα ανθισμένα λουλούδια. Η Άνοιξη προχωρά ακάθεκτη και διαλύει τη θλίψη των τελευταίων ημερών με τις απώλειες συγχωριανών αγαπημένων...
Δεν θα μιλήσω σήμερα για την ερήμωση της ΖΩΝΗΣ Αρκαδίας, γιατί αυτή - έτσι που πάει η κατάσταση - είναι δεδομένη. Θα γράψω λίγα λόγια για το πώς βλέπω εγώ το χωριό που μένω.
Δεν θα το πιστέψετε ίσως, αλλά έχει μοναδικές ομορφιές και απίστευτες δυνατότητες ανάπτυξης. Δεν υπάρχουν όμως νέοι άνθρωποι, να εργαστούν πάνω σε αυτές και δεν δίνεται επίσης καμία βοήθεια από τον Δήμο (υποδομές, δωρεάν Ίντερνετ, δημοτική συγκοινωνία) ή το Κράτος μας (φορολογικά κίνητρα, επιδοτήσεις), για να πει κάποιος ότι έρχεται εδώ να ζήσει ωραία στη φύση και να κάνει μία δουλειά για να επιβιώσει αξιοπρεπώς αυτός και η οικογένειά του. 74 ψυχές απογράφηκαν εδώ το 2011, έχουμε μείνει λιγότεροι από 30. Ο Πρόεδρος της Κοινότητάς μας, που θα θέλαμε να βρίσκεται συνέχεια εδώ, μένει στην Αθήνα. Τα προβλήματα όμως είναι στη Ζώνη, δυστυχώς! Οι ντόπιοι δεν έχουν βρει εκείνα που τους ενώνουν και προτάσσουν αυτά που τους χωρίζουν. Δεν μπορείς βέβαια να συνεργάζεσαι ή να κάνεις παρέα με άτομα που δεν σε σέβονται, λες την "Καλημέρα" σου αλλά ως εκεί! Είναι θέμα Αρχής!

Θυμάμαι τη Ζώνη των παιδικών μου χρόνων, που περίμενα πως και πως να τελειώσουν τα σχολεία και να έρθουμε εδώ από την Αθήνα. Γεμάτο το χωριό με κόσμο τότε, σχεδόν όλα τα σπίτια του ανοιχτά. Μπορεί οι δρόμοι του να μην είχαν πίσσα, να μην ήταν φτιαγμένες οι μάντρες με πέτρες, να μην υπήρχαν οι κάδοι για τα σκουπίδια - οι νοικοκυρές τα έκαιγαν στα "κακαβολίθια" ή τα πετούσαν στα ρέματα, αλλά κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τότε την σημερινή ερημιά. Υπήρχε ο π. Γιώργης Γαϊτανάκης, που χτύπαγε τακτικά την καμπάνα για τον Εσπερινό, τις Λειτουργίες και τις Παρακλήσεις (κοντά του έμαθα να ψέλνω, όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, αυτό επίσης με βοήθησε να μάθω καλά ελληνικά και να έχω καθαρή άρθρωση, σας το συνιστώ).

Στα εφηβικά μου χρόνια, πάλι Πάσχα και καλοκαίρια στο χωριό. Γνωρίζω τα περισσότερα μέρη του και τα αγαπώ. Πολλά ποιήματά μου είναι εμπνευσμένα από αυτά. Όταν έγραφα το βιβλίο μου "ΖΩΝΗ (1810-2010) - 200 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ" τριγύρισα όλα τα σπίτια του χωριού, μελέτησα το εσωτερικό τους, ξεναγήθηκα σε αυλές και κήπους, μίλησα με συγχωριανούς μου κι άκουσα πολλές ιστορίες από τα παλιά δύσκολα αλλά και ωραία χρόνια εκεί. Επεξεργάστηκα - σκανιάροντας - πάνω από 700 φωτογραφίες από τη Ζώνη του σήμερα και του χθες. Με τη φαντασία μου "ζωντάνεψα" ξανά φαμελιές και σπιτικά.
Θέλω να πω σε όλους σας, ότι οι λίγοι άνθρωποι που μένουν πια στη Ζώνη (και σε κάθε μικρό χωριό της πατρίδας μας), "φυλάνε Θερμοπύλες". Κρατάνε τον τόπο ζωντανό, καλλιεργούν τη γη, ανάβουν στο Κοιμητήρι τα καντηλάκια των προσφιλών τους προσώπων που έχουν φύγει. Σ' όλους να χρωστάμε ένα "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ"...
Καθισμένη στην ωραία πετρόχτιστη πλατεία του χωριού μας, δεν φέρνω στο νου μου μόνο μελαγχολικές αναμνήσεις γι' αυτό, αλλά νιώθω ταυτόχρονα μεγάλο Σεβασμό και Αγάπη, γιατί έχει βρει μια θέση ακλόνητη και αδιαπραγμάτευτη μέσα μου. Για μένα είναι η ΖΩΝΗ της καρδιάς μου...

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Ένας Αρκάς στη μακρινή Κολομβία!


"Σπίτι είναι εν τελεί πάντα τα πρόσωπα..."

Είναι ακόμα ένας νέος άνθρωπος που αναγκάστηκε να ξενιτευτεί για να μπορέσει να εργαστεί, αφού στην Ελλάδα, η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη, λόγω της κρίσης. 


Ο Κωνσταντίνος Οικονομόπουλος είναι γιος του δημοσιογράφου Θάνου Οικονομόπουλου και της Προέδρου των εν Αθηναις Ασεατών Μαρίας Φράγκου και τον τελευταίο χρόνο ζει μόνιμα στην Κολομβία. Είναι δικηγόρος, αλλά στην Κολομβία εργάζεται ως καθηγητής σε τεχνικό πανεπιστημιο.
Για την αγάπη του σχετικά με τα ταξίδια και όχι μόνο μίλησε στη Ρίτσα Μασούρα και στην ιστοσελίδα globalview.gr. Εκεί, τονίζει ότι «είναι ένας νέος – global Greek – με εξαιρετικές σπουδές στην Ελλάδα και το εξωτερικό που επιλέγει το ταξίδι ως στοιχείο ζωής και βαθιάς επιμόρφωσης μέχρι, μέχρι να καταλήξει κάπου. Μέχρι να έρθει η στιγμή που ο ατομικός του χρόνος θα ακινητοποιηθεί, θα γίνει μια άλλη πατρίδα.»



Διαβάστε όλο το δημοσίευμα. 


Tαξίδι: τι σημαίνει για σας Κωνσταντίνε Οικονομόπουλε ;

Χαχαχα, με τον κίνδυνο να ακουστώ γραφικός,ταξίδι για μένα (και όχι τουρισμός) σημαίνει κόπος. Κοπιάζω να βγάλω τα λεφτά που χρειάζομαι για να ταξιδέψω, ταλαιπωρούμαι να βρώ τις πιο φτήνες πτήσεις, περπατάω ώρες ατελείωτες, προσπαθώ να συνεννοηθώ με αγνώστους, χάνομαι, κακοκοιμάμαι, βρέχομαι, κρυώνω, ζεσταίνομαι, πεινάω. Εν τέλει, όπως και με πολλές άλλες δραστηριότητες, όσο πιο πολύ κοπιάσεις, τόσο πιο αυθεντικές και πιο γλυκές καταλήγουν να γίνονται οι στιγμές του ταξιδιού. Στο πλαίσιο του ταξιδιού δε, η απουσία κόπου σημαίνει πολλές φορές πως καταλήγει κανείς στην ευκολη λύση του να χρησιμοποιήσει τις ήδη υπάρχουσες τουριστικές δομές, που σε πολλές χώρες είναι έτσι φτιαγμένες ώστε να απομακρύνουν τους τουρίστες από την πραγματικότητα της χώρας και καθιστά δύσκολο να βρεθεί κανείς σε αυθεντικά “σκηνικά”  (βλ. Τζαμάικα,. Για να μην γίνω υπεραναλυτικός και κουράσω, να δώσω ένα παράδειγμα που θα καταλάβουν όλοι. Είναι σα να ισχυρίζεται κανείς ότι ο “γερμανός τουρίστας με την κάλτσα και τη σαγιονάρα” που μένει στο resort στην Κρήτη καταλαβαίνει τι σημαίνει Ελλάδα και πως είναι η ζωή του έλληνα.



Ταξίδι σημαίνει ελευθερία. Όχι γεωγραφική, ούτε χρονική. Προσωπική ελευθερία, υπό το πρίσμα της δυνατότητας να ξεφύγει κανείς απο τα γνωστά του περιβάλλοντα και τις συνθήκες που τον καθορίζουν σαν άτομο στον τόπο του, από την άνεσή του. Στα ταξίδια μου κανείς δε ξέρει το εισόδημά μου, σε ποιό σχολείο πήγα, πως ήμουν στα 15 μου, τι μαλακίες έχω κάνει. ‘Εχω μεγαλύτερη ελευθερία να είμαι εγώ, υπό την έννοια του ότι έχω αλλάξει πολύ από τότε που έμενα μόνιμα Ελλάδα  και μου είναι πιο εύκολο να ειμαι “εγώ” στο εξωτερικό, παρά όταν γυρνάω στην Ελλάδα που όλοι με ξέρουν, ή νομίζουν ότι με ξέρουν. Έφυγα πριν ξεσπάσει η κρίση, το να γυρνάω στην Ελλάδα, έχει γλυκόπικρη γεύση, για πολλούς λόγους.



Ταξίδι σημαίνει ναρκωτικό
Ταξίδι σημαίνει ταπεινότητα, κάτι που προσωπικά έπρεπε να δουλέψω πολύ. Ταπεινότητα μπροστά στην διαφορετικότητα του τόπου που σε υποδέχονται, στη γνώση τους, στα ελατώματά τους. Να ανοίξεις το μυαλό σου, να δεχτεί ότι ίσως η δική σου άποψη να μην είναι η σωστή, ότι η Ακρόπολη τελικά δεν είναι τόσο εντυπωσιακή, ότι οι Έλληνες δεν είναι τόσο λεβέντες όσο νόμιζες. Ταπεινότητα που εν τέλει θα σε οδηγήσει στο να είσαι αντικειμενικός, τόσο με το καινούριο μαγικό μέρος που επισκέπτεσαι όσο και με το σπίτι που άφησες πίσω. Να καταλάβεις εν τέλει τι είναι πραγματικά αυτό που άφησες πίσω και να το αγαπήσεις για αυτό που είναι.



  Με ποια κριτήρια επιλέγετε τη χώρα που επισκέπτεστε;
Ταξιδεύω προσπαθώντας να αποφεύγω τον τουριστικό δρόμο, κάτι που πολλές φορές, ειδικά στην αρχή κάθε ταξιδιού, είναι αναπόφευκτο. Ένα σημαντικό κριτήριο είναι ακριβώς η απουσία αυτής της τουριστικής υποδομής, όσο γίνεται πο πολύ. Καθιστά την εμπειρία πολύ πιο επικερδή και σου επιτρέπει να αποκομίσεις μια απροσδιόριστη αίσθηση γνώσης για το μέρος που επισκεύτηκες αλλά και αυτοικανοποίησης. Έπειτα πάντα προσπαθώ να επισκέπτομαι μέρη όπου έχω γνωστούς που μπορούν να με φιλοξενήσουν, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις ένα μέρος. Αν φαίνεται παράξενο που αναφέρω αυτά τα κριτήρια για τις επιλογές μου, να τονίσω οτι θεωρώ οτι το ταξιδι ειναι σε ένα βαθμό “μέσο”. Όλα τα άγνωστα μέρη έχουν να σου προσφέρουν σε λιγότερο ή περισσότερο βαθμό αυτό που ψάχνεις, όσον αφορά να “χαθείς στο ταξίδι”. Έχει να κάνει κυρίως με την δική σου προσωπική στάση, το πόσο πρόθυμος και ανοιχτόμυαλος είσαι για περιπέτεια. Από κει και πέρα, άλλοι σημαντικοί παράγοντες είναι να μιλάω τη γλώσσα,  το πόσο πλούσια κουλτούρα έχει η χώρα που θα επισκεφτώ,το πόσο ακριβή ή όχι είναι μια χώρα, και τέλος και πιο σημαντικό, η παρουσία φύσης και ο καιρός, αν δηλαδή θα μπορώ να στήνω την σκηνούλα μου χωρίς πρόβλημα.




Ποια ήταν η τελευταία χώρα που βρεθήκατε και ποιες οι εντυπώσεις που φέρατε πίσω;


Ζω εδώ κι ένα χρόνο στην Κολομβία, στο Μεντεγίν. Είναι ένα πανέμορφο μέρος, καταπράσινο, με υπέροχο καιρό όλο το χρόνο. Οι άνθρωποι είναι -μα το θεό- ευγενέστατοι, σε κουραστικό βαθμό, χαμογελαστοί και στήνουν πανηγύρι στο λεπτό. Μοιάζουν σε πολλά με τους Ελληνες, σε πάρα πολλά.  Πάνω απ όλα, είναι μια κοινωνία σε ανάπτυξη και άνοδο. Πέρα από οποιαδήποτε τάχα γενετικά χαρακτηριστικά που τους προσδιορίζουν , πχ λατίνοι κλπ, το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό η ζωή τους καλυτερεύει κάθε μέρα, αποτυπώνεται και στην καθημερινότητα της κολομβιανής ζωής. Το αντιστροφο με την Ελλάδα δηλαδή, όπου από ό,τι μπόρεσα να δω επικρατεί μια κατήφεια στους δρόμους


  Θα αποτολμούσατε να συγκρίνετε κάποια από αυτές τις χώρες με την Ελλάδα  ;
Χαχαχαχαχα εννοείται, όλες. Συγκρίσιμα μεγέθη είναι, γιατί να μην τις συγκρίνω; Αν είναι καλύτερα ή όχι είναι μια άλλη κουβέντα. Κοιτάξτε, και στον παράδεισο να είσαι, άμα δεν έχεις δικούς σου ανθρώπους δίπλα…



Ο επόμενος προορισμός σας ;
Βραζιλία! Πάντα ήθελα να πάω, με συναρπάζει η κουλτούρα, θέλω να τελειοποίησω τα πορτογαλλικά μου και  καθώς θα πάω οδικώς είναι μια τρομερή ευκαιρία να γνωρίσω και άλλα μέρη στο ενδιάμεσο. Από την Λετίσια της Κολομβίας, θα πάρω ενα ποταμόπλοιο στον Αμαζόνιο, που μετά από δύο μέρες θα με βγάλει στο Ικίτος του Περού. Από εκεί, θα συνεχίσω νότια μέχρι την έρημο της Ατακάμα στη Χιλή, όπου σκοπεύω να κάτσω ένα διάστημα. Στη συνέχεια ανατολικά, μέσω Αργεντινής και Ουρουγουάης, μέχρι να φτάσω στη Φλοριανάπολις της Βραζιλίας. Τελικός προορισμός το Σάο Πάολο που θα κάτσω για κάποιο καιρό.


Τι σας συναρπάζει περισσότερο : η οργάνωση και η προετοιμασία του ταξιδιού , ο δρόμος προς την Ιθάκη ή όταν φτάνετε εκεί και ξεκινά η περιπέτεια;
Ετσι όπως είναι οι ερωτήσεις με προβοκάρετε να απαντήσω ποιητικά χαχαχα. Ορίστε λοιπόν: Οι στιγμές. Οι κουρασμένες, μεθυσμένες, ιδρωμένες, ξεκαρδιστικές, τρομακτικές, λυπητερές, χαρούμενες, επικίνδυνες στιγμές. Η αυταπάτη του ότι είσαι ζωντανός επειδή σου συμβάινουν συνεχώς καινούργια πράγματα σε άγνωστα μέρη.Η απόγνωση μπροστά στην ευκολία και τη δυσκολία, στο όμορφο και το άσχημο, στο άγνωστο. Ποια προετοιμασία, τι λέτε τώρα… Χαχαχα



 Θεωρείτε τον εαυτό σας πολίτη του κόσμου με την κλασική έννοια ή λίγο πριν στεριώσετε οριστικά κάπου αισθάνεστε την ανάγκη να αναμειχθείτε με ετερόκλητα πλήθη και πολιτισμούς;
‘Οσον αφορά τις μετακινήσεις… είναι το πιο ωφέλιμο ναρκωτικό. Γνωρίζεις μέρη, καταλαβαίνεις τις ανάγκες σου, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος,  ανοίγεις το μυαλό σου, δεν παύει ομως να είναι ναρκωτικό σε ένα βαθμό. Σε βοηθάει να αποφύγεις την πραγματικότητα, μασκαρεύοντας την για πάντα, ως ένα συνονθύλευμα καινούριων εμπειρίων, αισθήσεων και μελλοντικών αναμνήσεων… Σπίτι εν τέλει είναι πάντα τα πρόσωπα.

Σας ενοχλεί η έννοια της παγκοσμιοποίησης ή είστε εξοικειωμένος μαζί της ; Θεωρείτε ότι ωφελεί ή βλάπτει σοβαρά την υγεία ;

Τι να σας πώ… Είναι όπως όλα, κάπως…. Τα πάντα έχουν τα καλά τους και τα κακά τους, όλα έχουν την τιμή τους, όλα κουνάνε τη ζυγαρία. Ιδεολογικά θα έλεγα ότι ναι κάπως με ενοχλεί, αλλά απο την άλλη έχω γυρίσει όλο τον κόσμο με την βοήθεια της, είμαι ένα αντιπροσωπευτικό της δείγμα. Είναι όπως και με την τεχνολογική εξέλιξη. Το ιντερνέτ είναι κακό; Είναι καλό; Γυρίστε πίσω στον χρόνο και ρωτήστε τον Αλεξαντερ Γκράχαμ Μπελ το ίδιο για το τηλέφωνο. Είμαστε πολύ μικροί για να κρίνουμε ακόμα τι σημαίνουν όλα αυτά. Πιο σημαντικό απο το να απασχολούμαστε με το αν μας αρέσει ή μας ενοχλεί, είναι πως να κάνουμε το καλύτερο με αυτά που έχουμε.



Η ελληνική πολιτική σκηνή σας αφήνει αδιάφορο ;  Σας τρομάζει το σημερινό κλίμα αβεβαιότητας ; Και ως νέος άνθρωπος που είστε, τί θα σκεφτόσασταν να πείτε σε «παρωχημένους ανθρώπους» παρωχημένων πολιτικά κομμάτων ; Βρίσκετε γύρω σας κάτι νέο και αστραφτερό που θα θέλατε να αγγίξετε ;
Δε με αφήνει αδιάφορο, απλά με κουράζει πολύ να την ακολουθώ, υπάρχουν πολλά πράγματα που δε μου βγάζουν νόημα, περίμενα να υπάρχει ένα ξύπνημα, μια γενικότερη συσπείρωση μπροστά στον επερχόμενο κίνδυνο.
Οι συντηρητικοί-παρωχημένοι, όπως λέτε, του σήμερα, είναι οι επαναστάτες του χθες, πάντα έτσι δεν πάει; Για τη γενιά μου να πώ το εξής: νομίζω μεγαλώσαμε νιώθοντας ότι τα πάντα είναι δυνατά, ότι το μέλλον ήταν δικό μας, έτσι μας μεγαλώσατε… η απώλεια αυτής της προοπτικής ίσως να είναι πιο δύσκολα διαχειρίσιμη από τις οικονομικές δυσκολίες…Δεν μένω και Ελλάδα βέβαια. Τι να πω, δε ξέρω και κατά πόσον είναι στο χέρι του καθενός. Φοβάμαι ότι δεν έχουμε δει τα χειρότερα. Δεν υπάρχει κάτι στο βάθος του ορίζοντα. Μόνο η φοινικική κάθαρση, το τι θα βγει μέσα από τις στάχτες. Νομίζω είναι σημαντικό όμως το πως θα καούμε, ως προς το τι θα βγει απο τις στάχτες. Είναι σημαντικό, όσοι θα κάνουν την προσπάθεια για να φτιάξουν κάτι καινούριο να ατενίσουν στο μέλλον με την επίγνωση των λαθών του παρελθόντος.



Συζητάτε  με νέους της ηλικίας σας που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα ; Κι αν ναι, τι μήνυμα θεωρείτε ότι σας περνούν ;
Νομίζω πλέον έχουν αφομοιώσει ότι έρχονται δύσκολες στιγμές και προσπαθούν να κάνουν ο,τι καλύτερο μπορούν με αυτά που έχουν. Σε ένα βαθμό, ακόμα κατευθυνόμενοι προς τις ταγές του παρελθόντος που μας έφτασαν εδώ, ίσως ακολουθώντας παρωχημένα πρότυπα, αλλά κάθε φορά όλο και λιγότερο; Ελπίζω, ίσως ; Ο κόσμος προσπαθεί να κάνει τη φτιάξη του, κοιτώντας όλο και περισσότερο προς το δικό του σπίτι, τη δικιά του πάρτη, λογικό είναι. Είναι μια παγκόσμια ανθρώπινη αντίδραση μπροστά στις δυσκολίες. Βλέπω όμως ότι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αφομοίωση υποδεέστερων καταστάσεων, την αποδοχή νέων χειρότερων συνθηκών, από την οικονομική κατάσταση μέχρι την αποδοχή πλέον της Χρυσής Αυγής ως τρίτο κόμμα. Δε μπορώ να το κρίνω ως θετικό ή αρνητικό, παρά μόνο ως αναπόφευκτο.



Και η διεθνής πολιτική σκηνή; Η εκλογή Τραμπ, το διάταγμα για τους Μουσουλμάνους, το Brexit, to Grexit, η Ε.Ε ως πολιτικό οικοδόμημα ;  Πού κρύβεται πλέον το μυστικό για να προχωρήσουμε μπροστά μέσα από αυτές τις συμπληγάδες ;
 Υπάρχει ελπίδα;

Είμαι λίγο κυνικός δυστυχώς όσον αφορά τέτοιου είδους ερωτήσεις. Η ιστορία θα προχωρήσει είτε με τη συγκατάθεσή μας είτε όχι. Νομίζω τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται ένα μοτίβο εσωτερικοποίησης, μπροστά στις “παγκοσμιοποιημένες” δυσκολίες, αντί για μια επί της ουσίας προσπάθεια για αλληλεγγύη και συνειδητοποιημένη κοινή αντιμετώπιση πλανητικών προβλημάτων. Δυστυχώς όμως, αυτές είναι ρομαντικές σκέψεις. Τα παραδείγματα που αναφέρατε είναι, στο μυαλό μου, ξεκάθαρες ενδείξεις αυτής της τάσης. Δεν είμαι ειδικός, όμως μου φαίνεται πως ο πλανήτης μας χρήζει μιας συννενοημένης αντιμετώπισης όσον αφορά την διαχείριση του μέλλοντός μας σαν είδος.

 Σας ευχαριστώ κι αέρα στα πανιά σας
 Κι εγώ σας ευχαριστώ
 Ριτσα Μασουρα 
~~~~~~~~~~
*Ο Κωνσταντίνος Οικονομόπουλος είναι ένας νέος – global Greek – με εξαιρετικές σπουδές στην Ελλάδα και το εξωτερικό που επιλέγει το ταξίδι ως στοιχείο ζωής και βαθιάς επιμόρφωσης μέχρι, μέχρι να καταλήξει κάπου. Μέχρι να έρθει η στιγμή που ο ατομικός του χρόνος θα ακινητοποιηθεί, θα γίνει μια άλλη πατρίδα.

___________